​​JEF oog in oog met Generatie Z

  • 25/10/2017
  • W Beleid
  • W Participatie


Dunderklumpen! Het woord zou een machtige felicitatie kunnen zijn voor JEF. Een go-for-it en wees vooral jezelf. Maar het is, toegegeven, een van de eerste jeugdfilms die ik me herinner. Tenminste: een van de eerste die ik onder die naam ‘jeugdfilm’ kan benoemen. Want ja, ook ik groeide op met een aanbod Disney en aanverwanten, dat ik graag verorberde en citeerde. Dunderklumpen was anders. Was het de kleur, waren het de niet zo afgelikte figuurtjes? Of gewoon de taal, die deze held deelde met Astrid Lindgrens schepping welke ’s avonds voorgelezen werd. Hoe dan ook: het moet magie geweest zijn, want het zit in mijn geheugen gegrift. Een soort magie die enkel film kan hebben. Wat je enkel in een zaal ziet, op groot scherm. Liefst met zijn allen, op van die dagen waarop je graag in pluchen zetels duikt en je jezelf laat verwarmen door cinema.

Maar hebben we anno 2017 nog wel nood aan zulke nostalgische gedachten? In een tijd waarbij binge watching nationale sport wordt en we elke film op elk scherm kunnen streamen in zeven talen? Zijn beeldopvoeding en een nieuw aanbod kinder- en jeugdfilms geen vijgen na Pasen? Net zoals bij de eerste les Engels, in een klas waar iedereen voor de pauze de laatste hit van Netsky staat mee te zingen… Krijgen we via trial-and-error onszelf niet geëduceerd? Hoera, JEF is er! Maar wie zit te wachten op JEF? De participatiecijfers in Vlaanderen tonen het ook: film is naast muziek beluisteren nog steeds een van de populairste bezigheden bij kinderen en jongeren. Van een te weinig aan of een desinteresse in film kunnen we de Vlaamse jeugd niet betichten.


Een generatie net-nieters?

Waarom dan? Niet omdat JEF film aantrekkelijker wil of moet maken, denk ik. Het is niet dat we geen aanbod hebben. Is het dan omdat dit aanbod veelal hetzelfde lijkt? Omdat het schraal is? Goed gemaakt – en vooral geproduced – vlot verteld, niet weerbarstig en in alles zeer correct? Voor de huidige generation Z? Niets is minder waar. Misschien zag u de afgelopen weken ook Simon Sineks analyse van de Millennial generatie op social media passeren. Een generatie niet-kunnen-kiezen jongeren die vooral alle kansen krijgen maar ze niet grijpen. Een generatie net-nieters. Maar keek u na instemmend geknik ook naar talrijke jongerenfora die de man met minutieus opgebouwde argumenten de mantel uitveegden? Deze jonge generatie is immers niet gladgeschoren noch te vatten in één beeld. Waarom maken we ons dit nog wijs? Ze houdt ook van authenticiteit, van on- én offline leven, van vriendschappen, zorg voor economie én ecologie. Het zijn bewuste kiezers, geen eenheidsconsumenten, hoe jong ze ook zijn. En ze waren nooit zo divers. Deze bewuste generatie zoekt naar partners, zoekt dialoog. Zoekt aansluiting en connectie. Ze wil creëren. Soms wat onbeholpen, maar eerlijk in velerlei opzichten.


Wars-kijken

Misschien is dat wat JEF is en kan zijn binnen het kleine segment film. Niet de zoveelste aanbieder-van- entertainment, geen promotiekanaal, geen publiekzoeker, maar een medestander voor jong talent, voor kritische visie, voor verscheidenheid aan kwaliteit en voor wars-kijken. Geen nicheproduct, goed voor het alternatieve circuit, maar een organisatie die oog in oog staat met een hele generatie kinderen, tieners, jongeren, hun ouders en begeleiders. JEF klinkt als een naam, maar volgens mij kan het een werkwoord zijn: een vrijplaats met een denken en een doen. Een uitnodiging aan nieuwe en gekende makers en smakers die een stem willen toevoegen aan een aanbod dat niet zo afgelikt is als het op het eerste gezicht wel lijkt. Lokaal, globaal – glokaal. Niet overtuigd? Ga kijken, luisteren, praten. JEF-mee. Volgens mij bent u meer dan welkom.